25.000
ALTYAZI : TY
-Sakin olun matmazel sakin olun!
-Hayır sakin falan olamam! Benim canım eğlenmek istiyor! Uzun süredir fırsat bulamamıştım hem!
-Yavaş konuşun ne olur herkes burada!
-Demek herkes burada tamam o zaman görürsünüz şimdi! Bakın bunu unutamayacaksınız işte!
-Hayır hayır! Lütfen matmazel!
-Bırakın da geçeyim! Jean-Pierre! Jean-Pierre!!
-Susun! Susun!!
-Jean-Pierre!!
-Hayır girmeyin oraya! Yasak diyorum size!
-Sen mi engelleyeceksin beni? Hadi canım!
-Mmmm!
-Çat! -Ayy!
-Clémentine?! Ne yapıyorsunuz burada?!!
-Oğlunuzu getirdim mösyö!! Bakın burada! Hadi gel yavrucuğum bak baban....!
-Dostlarım! İnanmayın bu kadına!! Delirmiş bu!!
-Hah hah hay!! Kim delirmiş??!! Ben mi delirmişim? Siz delilik görmemişsiniz bayım!!
-Harikaydı gerçekten.. -Teşekkür ederim.. -Muhteşemdi..
-Ah! Tanrım özür dilerim...Affedin beni. Gördüğünüz gibi ayaklarınıza kapandım.
-Hayranlık başımı döndürdü..
-Sayın Bakanım..
-Ama bu doğru.. Hayranlık... Sizi tanıdığım için ne kadar da mutluyum.
-Ne düşündüğümü sormayın çünkü tam olarak izledim denemez..
-Sizden başka bir şey görmedi gözlerim.
-Filmi tekrar izlemem gerekecek.
-Ve ayrıca bravo tebrikler. Bu zor zamanlarda eğlenmemize yardımcı oldunuz. -Sizi rahatsız etmedi mi?
-Aksine... Hepimizin buna ihtiyacı var.
-Biraz gülmeye biraz unutmaya...
-Üstelik sizinle...
-Sizi görünce herşey unutuluyor.
-Ben...
-Evet?
-Savaş hakkında ne düşünüyorsunuz?
-Ah lütfen ne olur... Günde yüz kez bu soruluyor bana. Siz yapmayın...
-Bu akşam değil...
-Güle güle! -Perşembeye görüşürüz!
-Viviane!
-Yeter artık! Defol!
-Dinle beni!
-Biliyorum biliyorum.. Ne söyleyeceğin umurumda değil. Görmek istemiyorum artık seni!
HERKES KENDİ YOLUNDA
-Alo? Evet?
-Ah.. Sen misin?
-Numarayı nasıl buldun?
-Çok mu oldu?
-Ah ben de sandım ki...
-N'apayım?
-Ah tabii ki ama... anlamıyorum..
-Hey.. Şşşt!
-Ama çok geç oldu... Yarın arayamaz mısın?
-Tabii ki! Çok isterim..
-Bir şey mi oldu?
-Sana hoşuma gider diyorum. Sinirlenme.
-Adresini bile bilmiyorum ki...
-Bekle bekle dur biraz!
-Neler oldu bilemezsin.. Dayak yedim. Gir.
-Üşüyor musun? -Hayır.
-Titriyorsun. -Heyecandan.
-Öyle görünüyor. -Evet.
-Doğrul çok uzun süre oldu.
-Güzelmiş doğrusu.
-Ah.. Daha bitmedi. Eksikler var.
-Fotoğraflarını görmüştüm ama burası gerçekten... -Hayır! Çıkarma!
-Nasıl? Oturmayacak mıyız? -Hayır.
-Nereye gideceğiz peki? -Gel.
-Neyin var senin Viviane? Derdin ne?
-Bu.
-Yani o şimdi..? -Evet. Düştü ve...
-Yukarıdan mı? -Evet tabii.
-Ya sen neredeydin? Aşağıda mı? -Hayır. Yukarıdaydım.
-Yani sen onu..? -Hayır ben bir şey yapmadım! Dengesini kaybetti ve... -Tek başına mı?
-Ben... Ona tokat attım. -Neden?!!
-İçmişti üzerime atladı...
-Ne yapacağız? -Ne demek ne yapacağız?
-Dur!
-Dokunma! Hiç bir şeye dokunma!
-Polisi arıyorum ben. -Hayır!
-Hayır! Polis olmaz! Yapamam! -Yaparsın! Bırak da arayayım!
-Hayır! Hayır! -Ama neden? Bu bir kaza! Mutlaka kurtulursun!
-Bana asla inanmazlar! -İnanırlar! Kendini savundun sen!
-Hangi dünyada yaşıyorsun sen? Onu bulurlarsa mahvolurum... Anlamıyor musun? Hapse atarlar beni! Asla temize çıkamam asla!
-Hayatım ne olacak? Film de pazartesi başlıyor.
-Sakinleş biraz. Hadi otur. -Bırak beni.
-Yanılmışım.
-Sanmıştım ki... Bilmiyorum. Bana.. Yardım edebileceğini sanmıştım.
-İzninle!
-Nereden tanıyorsun onu? -Kimi?
-Onu tabii! -İşimiz vardı.
-Ne tarz işler? -Fazla tarz bilmem. Filme para koymuştu.
-Bu tarafa getirebilir misin? Şuraya. Bekle! Tamam şöyle!
-Hoşuna gitti mi?
-Ne?
-Film!
-Evet... Çok. Gerçekten.
-Güzel şarkı söylüyor muydum? -Çok güzeldi evet.
-Kendi sesim değildi. Ah bu beni çok mutlu etti işte. Sen bile fark etmediysen...
-Ne arıyorsun? -Arabasının anahtarlarını.
-Kan akıyor! -Ah evet. Normal. Düştü çünkü... Hadi!
-Nereye götüreceksin onu? -Kanala atacağım.
-Derin mi? -Evet. Merak etme.
-Gelmemi istemediğinden emin misin? -Hayır hayır. Eve gir burda durma.
-Hadi gir içeri de izleri sil.
-Seni yarın arayacağım.
-Emindim.
-Neden?
-Bana yardım edeceğinden.
-Beni unuttuğunu sanıyordum.
-Unutmak mı? Ortadan kaybolup haber vermeyen sendin.
-Hayatına çok kişi girmişti.
-Hayır lütfen rahatınıza bakın.
-Affedin beni. Sizi aradım ama burada o kadar da zor ki...
-Evet her zamanki gibi bir gün..
-Ne oldu?
-Yorgun gözüküyorsunuz.
-İçinde bulunduğumuz durum canınızı mı sıkıyor?
-Hayır sorun.. Sorun bu değil. Sizinle açık konuşabilir miyim? Bir dost gibi?
-Önceki akşam bana o kadar hoş şeyler söylediniz ki...
-Rica ederim.
-André Arpel'i tanır mıydınız?
-Hayır ben... -Öldü.
-Evet okudum bunu.
-Kendisini uzun süredir tanıyordum. Belki biliyorsunuzdur? -Yo hayır.
-Ama artık görüşmüyorduk. -Öyle mi?
-Polis herkesi sorguya çekiyor ve dolayısıyla ben de çağrıldım. Gelecek hafta için... Ben de gitmemeye karar verdim tabii ki!
-Beni dinliyor musunuz?
-Evet evet dinliyorum sizi. Peki niçin gitmeyeceksiniz?
-Bu olaya karıştığım zaman gazeteleri düşünebiliyor musunuz?
-Uğraşacakları başka meseleler var şu ara.
-Ah... Hiç tanımıyorsunuz onları.
-Böyle mi düşünüyorsunuz?
-Benden tam olarak ne bekliyorsunuz?
-Gitmeyi reddedersem sorun olmasından korkuyorum.
-Polis müfettişi değilim. -Hayır. Ama ona telefon edebilirsiniz.
-Evet belki... Bunu düşüneceğim.
-"Gendarme" mı? -Pardon?
-Parfümünüz... "Gendarme" mı? -Evet. "Scandale".
-Çok severim.
-Onu şimdi arayabilir misiniz?
-Kimi? -Polis müfettişini.
-Hayır. Şimdi mümkün değil ama size söz veriyorum arayacağım.
-Endişenizi anlamıyorum. Bir hiç için üzülüyorsunuz.
-Suçluyu yakaladıklarını duydum. Öyle değil mi?
-Bay Roger? Müfettiş Vouriot. Avukatınız benim. Size söylendi mi?
-Üzgünüm ama acelem var. Sizinle fazla ilgilenemeyeceğim. Hemen konuya geçelim. Yarın yola çıkıyorum.
-Öyle mi? O zaman benimle kim... -Ben. Uzun bir iş değil. Üç hafta içinde her şey bitmiş olacak.
-Kimsenin bu tip işlerle uğraşacak vakti yok. Paris karışık. Hızlı bir dönem.
-Siz burada rahatsınız aslına bakarsanız. Neyse...
-Hakim karşısına çıktınız mı? -Hayır. -Tahmin ettiğim gibi. Tam bir kargaşa.
-İfadenizi okudum. Daha sonra bunlara bakarız ama şimdi..
-Arabaya gelelim. Çaldığınızı söylemişsiniz. Doğru mu bu?
-Evet. -Sahibinin bagajda olduğunu bilmiyordunuz?
-Hayır.
-Bakın... Polise istediğinizi anlatın. Ama bana değil. Yoksa başka bir avukat aramanız gerekecek.
-Ya silah. Silahı ne yaptınız?
-Ne silahı?
-Şu Arpel denen adam. Tabancayla öldürüldü.
-Yoksa bunu da mı bilmiyordunuz?
Birkaç ay sonra...
-Neyin var senin? Çıkmak istemiyor musun?
-Herkes dışarı. Gidiyoruz.
-Ne oluyor? -Hadi dışarı!
-Gidecek miyiz? Ama nasıl? -Almanlar geliyor anlamadın mı?
-Ne zaman? -Yarın buradalar. Onları beklemeyeceğiz herhalde.
-Yeter ama! -İzin ver biraz.
-Nereye götürüyorlar bizi? Bir fikrin var mı?
-Güneye doğru. Başka neresi olabilir ki?
-Yola çıkıyoruz ha? Bu da bir şeydir.
-Gel!
-Ne yapıyorsunuz?
-Ne oluyor? -Şşşt! Sus!
-Tut şunu.
-Hadi!
-Arka taraftalar! Yakalayın!
-Burda durma!
-Orda orda! Gördüm onu!
-Dur!
1 4 Haziran 1940
-Alo evet?
-Doğrul evet.
-Kim?
-Viviane Denvers? Ah hayır bayım burada değil.
-Ne kimse ne film ne de başka bir şey kaldı burada.
-Nasıl?
-Bilemiyorum bayım. Belki de Bordeaux'dadır.
-Evet herkes gibi. Herkes oraya kaçtı. Fareler gibi.
-Evet. Ben burada kaldım.
-Almanca öğreniyorum.
-Belgeleriniz!
-Seni gerizekalı!! Hasta herif!
-Ne? Şaka yaptım sadece..
-N'apıyorsun sen burada? -Son treni yakaladım.
-Bordeaux'ya mı? -Sen de mi? - Fazla seçme şansımız yok değil mi?
-Dün akşam nasıl kurtuldun? Seni yakaladıklarını sandım. -Ah hayır tabii ki yakalayamadılar. Gel. Anlatırım sana.
-İşte. Bardak bulamadım ama. -Hiç önemi yok teşekkür ederim.
-Zamanı gelmişti demek ha?
-Size bir arkadaşımı tanıştırayım.
-Bay... -Roger. -Bay Roger.
-Bayan Fransa Kolejinden.. -Ne diyorsunuz siz?
-Ne yani? Doğru değil mi? -Evet ama kimseyi ilgilendirmez.
-Ne dedim ben şimdi? Engouleme'de inecek.
-Kalkın oradan. Hastalanacaksınız.
-Burada çok iyiyim teşekkür ederim.
-Diğer vagonda sadece rahibeler var. Onlara yer sorayım. Hasta olduğunuzu söylerim.
-Hasta değilim ben.
-Şu saçmalıkları bırakın artık. -Gidip geliyorum hemen. -Hayır! İstemiyorum. Aaah!
-Arkadaşınız hep böyle midir? Çünkü gerçekten...
-Yakın arkadaşınız mı?
-Pek iyi tanımam aslında. Bana bir iyiliği dokunmuştu.
-Mutlaka öyledir. -Evet öyle. Doğasında var.
-Oturmak ister misiniz?
-Gerçekten Fransa Kolejinde mi çalışıyorsunuz?
-Aslında evet. Asistanlık yapıyorum.
-Fizik bölümünde.
-Ah!
-Ya siz? Siz ne iş yapıyorsunuz? -Ah ben...
-Bir çok şey...yapıyorum.
-Öyle mi? Neler mesela?
-Şey yaparak başladım.. Şeyde çalışıyordum..
-Ama orda fazla sürmedi. Ben de... -İşten mi çıkarıldınız?
-Hayır. Pek ortalarda yoktum. Aslında evet. Böyle.
-Neredeydiniz? Ülke dışında mı?
-Evet evet dışardaydım. Ama bilirsiniz.. Dönmem gerekti ve tüm bu olaylar..
-Dönecek gemi bulmak.. falan..
Engouleme! Engouleme!
-Profesör! Profesör!
-Bekleyin! Aah! Kollarınız kopacak.
-Ah Camille! Hiç gelmeyeceksiniz sandık.
-İki saat boyunca bu şeyin içinde kapalı kaldım ve deliriyordum.
-Nasılsınız Bay Girard?
-Teşekkür ederim. Hoşçakalın! -Yeniden görüşürüz ha?
-Nerede şu Fransa Koleji?
-Herşey yanında mı? Bütün belgeler?
-Evet. Hepsini getirdim. Laboratuarda ne varsa.
-Dikkat dikkat! Alman uçaklarının bombardımanı nedeniyle tren saat on ikiye kadar...
... istasyonumuzda kalacaktır. Yolcuların trenden inmeleri rica olunur.
-İngiltere'de ne yapacaksınız?
-Bakacağız. -Sizi orada bekleyen kimse yok.
-Arkadaşlarım var... Şu an için Fransa'yı terk etmem gerekiyor. Önemli olan bul Camille.
-Almanlar bir hafta içinde burada olurlar.
-Ne? Onları yanınıza mı aldınız? -Evet. En güvenli yol buydu.
-Kamyonlarla birlikte göndermediniz mi?
-Onlara tam olarak güvenmiyordum.
-Gemi ne zaman kalkıyor? -Yarın.
-Siz de İngiltere'ye gidiyor musunuz Bay Girard? -A hayır. Annem yüzünden gidemiyorum.
-Uyluk kemiklerinden hasta. Nasıl olduğunu bilirsiniz.
-Ayrıca ondan hâlâ haber alamadım.
-Afedersiniz. Bordeaux'ya kadar gidiyor olabilir misiniz?
-Endişelenmeyin. O kadar yardımcı oldular ki...
-Nereden geliyorlar? Paris'ten mi? -Sanırım evet.
-Bayım dokunmayın ona.
-Uyuyor beyefendi. -Siz çıkın.
-Ah hayır hayır. Lütfen!
-Geç oldu Viviane. Kalkmanız lazım.
-Uyumadım ki.
-Bu otelin yatakları korkunç. -Kimse uyumadı zaten.
-Hepsi birlikte buradalar. Hükümetten kim varsa. Ben de geceyi burasıyla valilik arasında gidip gelerek geçirdim.
-Zavallı sevgilim. -Dönmem lazım.
-Sonra gidersin. Hadi biraz uyuyalım.
-Neredeyse öğlen oluyor. -Bir bahane buluruz. Mesaj yollayın.
-Viviane! -Çirkin mi buluyorsunuz beni?
-Aşağıda konuklarımız bekliyor. -Buradalar mı?!!
-Oda bulamadılar ve arabada uyumak zorunda kaldılar. -Hayır bu doğru olamaz!
-Gidin bakın. Arabaları ön tarafta.
-127 lütfen. Evet ben Beaufort.
-Baştakilerle görüştünüz mü? Kim? Evet yani..?
-Jacqueline de Lusse sokakta uyuyor ha?! Hah hah hay!!
-Geliyorum.
-Ne oluyor?
-Almanlar Avignon'a varmışlar.
-Bu kadar çabuk mu?
-Günaydın bayan.
-Tatlım! Mahvoldum ben. Ne günah işlemiş olabiliriz bunları haketmek için? Ah anlatamıyorum.
-Yorgunluktan konuşamıyorum bile. O kadar aşağılandım ki! Nasıl bir otel burası? Nerede uyuduğumu biliyor musun?
-Arabada mı yoksa? -Evet! -Ah hayır!
-Burası da pek iyi değilmiş aslına bakarsan. Ah!
-Banyo yapmak ister misin?
-O kadar açım ki! Açlıktan düşüp bayılabilirim!
-Gelmemi istemediğine emin misin? -Hayır hayır.
-İki yataklı bir oda bak sakın unutma. -Dinle elimden geleni yapacağıma söz veriyorum. Ama kesin değil.
-Ama bana söz vermiştin ve ben de ona göre kendimi ayarladım. Yoksa yerimden kıpırdamazdım.
-Ah!
-Nereye gidiyorsun?
-Alex! -Viviane.
-Size dün bir not yollamıştım. Ulaştırmış olmalılar. -Evet ama müsait değildim.
-Dolusunuz o zaman? -Akşam yemeği için mümkün değil ama...
-Öyleyse öğle yemeği yiyelim?
-Bu biraz karışık bir durum zor olacak.
-Yapmayın bir kadeh bir şey içmek için vaktiniz vardır.
-Bir şey içebiliriz belki evet. Size haber veririm.
-Dinleyin. Paris'te size ulaşmam mümkün olmadı. Burada bir şansım olur diye düşünüyordum.
-Oh Alex. -Belki de içinde bulunduğumuz durumdan yararlanmalıyız...
-Bu adam seni her yerde izliyor. -Beni izlemiyor. Kendi gazetesi için burada.
-Off. Sana aşık olduğunu hepimiz biliyoruz. -Ah.
-Gramand'larda bir yemekte kendisi söylemiş. -Benim için deliriyor muymuş?
-Fransa'nın ideal kadını demiş. Kim olabilir ki? -Ah öyle mi?
-Gitmemiz lazım. Seçme şansımız yok. -Nereye ama? Sömürgelere mi?
-Olabilir. Diğerlerine sorun. Burada kalıp tuzağa düşmektense...
-Hükümeti yeniden kurmakta zorlanırsınız o zaman ama...
-Ah yeter artık Brémont. Savaşı kaybettik işte. Siz de çok iyi biliyorsunuz bunu.
-Daha değil. -Tabii ki kaybettik. Ne yazık ki.
-Ne umut ediyorsunuz? Mütareke isteyeceğiz. -Sanmıyorum. Bu olmayabilir.
-O zaman istifa eder ya da gider.. Mareşal dünden hazır zaten.
-Bir oy lazım. -Nasıl?
-Sizin Pétain için. Eksik oylar var. -Kim?
-Oh evet. Tabii ki. -Kim? -Bir kaç isim... Bir de şu.. De Gaulle.
-Sola geçelim hadi. Geç kaldık zaten. Kitlenmiş her yer.
-Hey!! Önüne bakmaz mısın sen?
-Gördün mü şunu yahu?
-Nereye gidiyorsun? O taraftan değil!
-Durdurun arabayı! Dur!
-Neden? Ne var?
-Bir şey almam lazım!
-Şu anda mı? -İki saniye sürer.
-Off hayır lütfen Viviane! Viviane!
-Yardımcı olabilir miyim bayan?
-Ben.. Şey var mı? Ben eldiven istiyordum.
-Deri mi yoksa kumaş mı?
-Bilmem.
-Deri olsun. -Hangi boy?
-Elinize bakabilir miyim bayan?
-Yedi olur size. Hangi renk peki? -Aynısından. Beyaz olsun. Evet beyaz.
-Ne işin var burada? -Hapisten kaçtım. -Ah?!! Hayır!
-Bizi naklediyorlardı. -Ah! Seni arıyorlardır!
-Bırak bunları şimdi! Ne olup bittiğini anlatacak mısın?
-Yedi numarada elimde bunlar var.
-Çok güzel alıyorum. -Ama hangisini?
-Ona ateş etmişsin! -Ne?!!
-Evindeki o adam. Arpel. Onu öldürdün! -Burada konuşamayız!
-Neden bana yalan söyledin? Ha neden? Bana demiştin ki... -Sus lütfen. Rica ederim!
-Dur burda.
-Viviane! Gitmemiz gerekiyor. Ne yapıyorsunuz?
-Fena değil ha? Güzel oldu mu?
-Ah evet. Fena değil fena değil. Hadi gidelim artık. Borcum ne kadar?
-Şapkayı da mı alıyorsunuz? -Evet evet.
-Bazen aklınız başınızda mı diye soruyorum kendime.
-Bu şey değil miydi? Adı neydi sahi? -Viviane Denvers.
-Hah evet. Denvers.
-Tanıyor musun onu??
-Evet.
-Dur biraz. Öylesine mi tanıyorsun yoksa "tanıyor musun"?
-Tanışıyoruz işte! Ne söyleyeyim daha!!
-Şimdi daha iyi anlıyorum... -Neyi?
-Yolculuğunun nedenini. Peki diğeri kim?
-Tanımadınız mı? Bay Beaufort'du o. Bakan.
-Mükemmel bir çift olmuşlar. Sizce de öyle değil mi?
-Aah! Yavaş olun biraz! Evin içinde ne söylediğimizi duyamıyoruz!
-Bayan Vincent. Bana yenilerini getireceksiniz şimdi. -Bayan.
-Mülteciler. Bordeaux'da bunlara alışığız.
-Size oğlumun odasını veriyorum. Başka hiç odam kalmadı çünkü.
-At üzerinde kimbilir nerededir şimdi. Zavallı. -Ah öyle mi?
-Yere koyun lütfen. -Ah tamam.
-Bir telefon edebilir miyim bayan? -Bordeaux içinde bir yere mi?
-Evet.
-Maurice? Benim.
-Ya evet. Geldim.
-Boşver. Boynuz yemiş. Yolda tanıştım.
-Kim?
-Ciddi misin?
-Ne zaman gelmişler peki?
-Roger!
-Kapatma Maurice.
-Geleli beş dakika bile olmadı daha!
-Nereye gidiyorsun yahu? Nerede olduğunu bile bilmiyorsun onun!
-Bulurum! -Ne arıyorsunuz bayım?
-Hükümeti arıyor bayan.
-Dinleyin lütfen! Her yer dolu! Bu şekilde çözüm bulamayız!
-Tüm Fransa'yı katettim ben! Ayırtmıştım! -Ben de! Üç gün önce!
-İtiraz ediyorum! Hemen halledilsin! -Üzgünüm madam.
-Yetkili biriyle görüşmek istiyorum. -Beşinci katta boş odalar var biliyorum.
-Hizmetçi odaları onlar. -Tamam çok iyi benim için uygun!
-Senatör için ayrıldılar!
-Bayan Denvers... Burada mı kalıyor? Biliyor musunuz? -Bilmiyorum bayım.
Ne bekliyordunuz ki? Halk cephesi işte... Hep söyledim...Felaketle sonuçlanacağı belliydi.
Ah.. Elbette..
-Alman ordusundaki bazı barbarların Belçika’da kadınlara tecavüz ettiğini söylüyorlar...
-Merhaba. -Ah? Merhaba.
-Burada ne arıyorsunuz? -Profesörü bekliyorum.
-Gitmedi mi hâlâ? -Hayır.
-Gemiye binecekti... -Bu akşam binecekti evet. Ama izin verilmezse gemiye binemeyebilir.
-Nerede şimdi? -Yukarıda. Bakanlıklarla konuşup duruyor. Belgeler için. Onun gibi bir dahiyi böyle görmek deli ediyor beni.
-Tanıyor musunuz? -Hayır. -İyi bari.
-Bir saattir buradayım. Artık dayanamıyorum.
-Şu insanları görüyor musunuz? Ne konuştuklarını duydunuz mu? Almanlar Paris'te. Ama bu onları rahatsız ediyor mu?
-Sanki Almanları bekler gibiler.
-Siz de pek ilgilenmiyorsunuz. -İlgileniyorum...
-Hayır hayır. Umurunuzda değil. Görüyorum. -Ben.. Benim başka bir sorunum var. Affedersiniz.
-Böyle bir zamanda başka sorununuz mu var? Nasıl yapabiliyorsunuz? -Sizin de var... Profesör şu silah...
-Silahtan size kim bahsetti?
-Siz. -Ben mi? -Arabada gelirken profesörle konuşuyordunuz.
-Uyuduğunuzu düşünmüştüm. -Hep değil.
-Neden? Bu bir sır mı? Nedir tam olarak?
-Özel bir kimyasal madde.
-Daha fazlasını söyleyemem. - Nasıl isterseniz.
-Dünyada şu an varolan tek silah. Bu yüzden hemen İngiltere'ye gitmesi gerekiyor. Almanların eline geçerse bu bir felaket olur.
-Düşünmek bile istemiyorum.
-Neden?
-Anlattıklarım ilginizi çekmiyor mu? -Aksine. Ama şimdi benim...
-Sayın bakan neler oluyor?
-Yeter artık! -Artık dayanamıyoruz!
-Biliyorum ama... -Ama ne? hâlâ savaş halinde miyiz?
-Ne zamana kadar? -Hükümet karar aşamasında...
-Ama bitmeli artık! -Silahlar bırakılsın!
-Oldu mu? -Herşey yolunda. Yerleşeceksiniz.
-Ah harika. Hangi otele?
-Otel değil. Sanırım bir hapishane.
-Şaka yapıyorsun.
-Ama çok rahat. Yatakhaneyi düzenlemişler.
-Ah kalbim hızlandı. Albert seni bilmem ama ben Nice'e gidiyorum.
-Neyse yine de teşekkürler ve...
-Bir şey söyleyebilir miyim sana? İzin verir misiniz?
-Ne yapıyorsun delirdin mi?
-Herkes bize bakıyor. Ya seni tanırlarsa?!!
-Gir şuraya!! -Tamam!
-Ah! Jean-Etienne!
-Tanıştırayım. Bu Frederic.
-Dijon'daki arkadaşlarımdan biri...
-Frederic yandaki evde oturuyordu.. Komşuyduk yani.. Hatırlıyor musun?
-Ne kadar zaman oldu sahi Frederic? -Euh.. Ben.. -Hiç değişmemişsin... Nasıl başarıyorsun bunu?
-Viviane yemeğe çıkıyoruz. Bizimle geliyor musunuz? -Evet beş dakikaya ihtiyacım var ama... Geliyorum.
-Ne zaman halledebileceğiz sayın bakan? -Evet evet. Tam da sizinle görüşmeye geliyordum.
-Camille!
-Evet? Belgeleri aldınız mı? -Hayır. -Ne?
-Kesinlikle bir şey anlamıyorlar. Hepsi dinliyormuş gibi yapıyor. Hiç bir şey imzalatamadım.
-Beni öldürüyorlar Camille!
-Beni öldürüyorlar...
-Yalan söyledim. Evet biliyorum. Sana saçma sapan şeyler anlattım.
-Ama ben öyle... Bırak konuşayım bırak konuşayım.
-Anlayacağını biliyorum. Bana şantaj yapıyordu. -Kim? Arpel mi?
-Hakkımda bildiği her şeyi gazetelere yazacağını söyledi. Korkunç olurdu!
-Ne biliyordu? -Hiç...
-Eski bir hikaye... Paris'e ilk geldiğimde birinden ödünç aldığım mücevherler...
-Kimden?
-İnsanlardan. -Geri verdin mi peki?
-Evet! Yani hepsini değil tabii.. Karışık bir mesele... O kadar uzun zaman oldu ki.
-Onu bu yüzden mi öldürdün? -Hayır! Delirmiş gibiydi. Korktum.
-Silahı ona çevirdim ve patladı.
-Silah kimindi? -Benim. -Ne yaptın onu?
-Dolaba sakladım.
-Ertesi gün gazetelerde fotoğrafını ve kazayı okuyunca...
-Bayılacak gibi oldum...
-Hiç bir şey yapamazdım. Sana yazamazdım bile...
-Hapishanede mektupları açıyorlar.
-Durmadan ağladım.
-İnanmıyor musun bana?
-Hayır. İnanmıyorsun.
-Oh Frederic... Frederic... Ne olacağız biz?
-Sonra düşünürüz.
-Alo evet?
-Evet iniyorum. Oda hizmetçisi geldi ve şimdi gidiyor.
-Gitmem gerek.
-Ne yapayım? Bekleyeyim mi seni? -Yo hayır! Çık terket burayı. Otelde kalman tehlikeli olur.
-Şehirde nerede kalıyorsun? -Bir bayanın evinde. -Orada kal. Seni görmeye geleceğim.
-Adresi bırak bana.
-Ne zaman gelirsin?
-Ne zaman gelebilirsem. Her istediğimi yapamıyorum.
-Evet gördüm. Yeni mi? -Ne?
-Beaufort tabii. Şu yeni herif. Cumhuriyetin bekçilerinden... -Ah lütfen. Benim için hiç kolay olmadı tahmin edersin. Eğer Jean-Etienne olmasaydı..
-Frederic?
-Frederic.
-Sinirlenme... Özür dilerim.
-Seni görmeye geleceğim. Söz veriyorum. -Ne zaman? Noel’de mi?
-Niye böyle davranıyorsun? -Çünkü hapse girdim. Düşünsene!
-Ve kimin yüzünden? Ben kimseyi öldürmedim ki!!
-Sus! Sus!
-Bayım! Bayım!
-Bay Beaufort sizinle konuşmak istiyor!
-Koşarak gidiyordunuz demek?
-Yemeğe gelmez miydiniz? -Euh..Ben.. -Ah lütfen gelin.Viviane'ın hoşuna gider.
-Sizi çok uzun süredir görmüyormuş hem.
-Biliyorum. Ama maalesef...
-Madem bir aradayız... Size bir şey sormak istiyordum.
-Viviane'ı tanıyorsunuz. Şu gizemli sanatçılar.
-Onun hakkında bir şeyler öğrenmek zor.
-Dijon'da mesela... Evli değildi sanırım?
-Evli mi? Yo hayır.
-Erkekler onun için deli oluyordur. -Olabilir.
-Ne demek "olabilir"? Yanında oturuyormuşsunuz...
-Oturun oturun.
-İşte şöyle geçin.
-Bugün deniz mahsullerimiz çok güzel bayım. -Balık. Izgara balık alacağız. Acelemiz var. Saat ikide toplantı yapılacak.
-Kalkan? -Çok güzel.
-Ya beyefendi için? -Aynısından. Ne kadar çabuk olursa o kadar iyi. Kalkana bir itirazınız var mı? Herkese kalkan.
-Ah! Arkadaşınızı davet ettim.
-Paris dışındaki hayatınızı öğrenmeye kararlıyım.
-Ne anlattın?
-Ah yapmayın. Arkadaşınız çok sessiz.
-Neredeyse mezardakiler kadar.
-Viviane'ın babasını tanırsınız herhalde? Hani ailenin kahramanı. Sizin aksinize o babasından bahsediyor.
-Değil mi Viviane? -Efendim?
-Babanız diyorum. 1 4'de gönüllü olan.
-İki kez yaralanmış. Ve onu üç kez esir almışlar.
-Kızını burada görseydi şaşırırdı.
-Neden?
-Aynı havayı solumuyorlar.
-Ne demek bu?
-Şurada sizinle görüşmek isteyen bir...
-Benimle ilgili.
-Ne oluyor?
-Profesör kötü durumda. Bürokratlara ihtiyacı var. Arkadaşınızla konuşmak istiyor. Bakanla.
-Bakan benim arkadaşım değil ki. -Tanıyorsunuz ama. Zaten buradaki herkesi tanıyorsunuz.
-Hükümeti bile.. -Hayır!
-Yapamam. -Yapabilirsiniz. Sizden rica ediyorum.
-Hapiste o!
-Kabine şefimiz.
-Oturun. -Ah hayır. -Evet evet. Ayakta kalmayın. Yerimi alın ben gidiyorum.
-Ah öyle mi? -Evet. Ve bol şans.
-Görüşürüz Viviane. Baylar.
-Frederic'in yakın arkadaşı mısınız? -Hayır hayır. Kesinlikle hayır.
-Bu sizin bayan.
-Bay Roger?
-Siz Frederic Roger'siniz değil mi?
-Siz Arpel'e ateş eden adam değil misiniz? André Arpel'e? Yeğeniyim. Bu isim size bir şey ifade etmiyor mu?
-Hayır etmiyor. -Geçen yıl öldürülmüştü hatırlamıyor musunuz?
-Bir arabanın bagajında taşıyordunuz. Kendi arabasının bagajında!
-Hapisten çıkmışsınız Bay Roger!
-Çek şu elini!!
-Bırakın beni katil değilim ben!
-Yakalayın onu! Amcamı öldürdü!
-Tamam. Tamam!
-Viviane bekleyin beni!
-Profesör Kopolskil dinleyin sorununuzu anlıyorum. Bana bir kaç saat verin. -Fakat gemi bu akşam kalkıyor.
-Zamanımız var demektir. Bir kaç arkadaşımla konuşmam gerekiyor. Endişelenmeyin.
-Kabine şefimiz sizinle ilgilenecek. Değil mi Brémont?
-Marsilya'dan size gelen telefonlar var. -Lütfen!!!
-Komşuymuş! Harika!!
-Bir katil!
-Üstelik masama davet ettim!
-Fransa'nın kaderinin yazıldığı gün!
-Cidden... Delirmek işten değil!
-Bilemezdim. -Neyi? Arpel'i öldürdüğünü mü?
-Hayır buraya geleceğini. -Ya Arpel? Onu öldürdüğünü biliyor muydunuz?
-Ah hayır ben düşündüm ki... -Bal gibi de biliyordunuz!
-Çok iyi biliyordunuz! Ve benden sakladınız! -Ama hayır...
-Yalanlara bir son vereceksin Viviane!
-Yalanlara son vereceksin.
-Ne var?!!
-Araba aşağıda beyefendi. -İyi! Şoföre yukarı çıkıp dosyaları almasını söyleyin.
-Size güvenmemi nasıl beklersiniz?
-Bir kez olsun bana doğruyu söyleseydiniz...
-Bir kez...
-Bunu benim için yaptı. Eminim.
-Beni korumak için.
-Arpel'i görmeye gitmişti. Bilmiyorum. Kavga etmiş olmalılar...
-Kimseye zarar vermek istemez. Hep böyle oldu.
-Ah öyle mi? Öldürdüğü başka biri var mı peki? -Hayır!!
-Ama... Hatırlıyorum da... Paris'e ilk geldiğinde röportajlarım yüzünden gazetecileri dövmüştü.
-Bir keresinde çok inatçıydı... İntihara kalkıştı.
-Herneyse ağlatacaksın beni.
-Şehirde nerede kaldığını biliyor musunuz?
-Yoo. Hayır.
-O zaman polise aratırız.
-Bir tane istemiştim.
-Şunu da yukarıya birinci kata çıkarın.
-Tamam beni izleyin.
-Evet? Buldun mu onu?
-Kimi?
-Onu!
-Maurice...
-Tanıştırayım. Bu o. Roger...
-Ah! Merhaba.
-Merhaba.
-Bulamadın mı?
-Buldum.
-Bir dahaki sefere bir imza alabilir misin?
-Benim için değil. Maurice için.
-Çünkü aktrisler onu... ısıtıyor biraz. -Ne anlattın ona?
-O yakın bir arkadaş. Güvenebilirsin.
-Bakan orada mıydı? -Evet.
-Anlaştınız mı peki?
-Hayır mı?
-Belki böylesi daha iyi ha?
-Şöyle bir şey var. Ünlü olanlar daha özel daha tatlı... -Kapa çeneni.
-Hadi kendine gel. Yakışıklısın sana kız mı yok...
-Hepsi burada mı? Tüm stoklar? -Evet.
-Risk yok mu?
-Ne riski?
-Patlama riski.
-İmkansız. Bu şekilde hiç bir işe yaramaz ki. Uranyum lazım.
-Ama bu madde olmadan da hiç bir şey yapamazsınız.
-Ah öyle mi? -Evet.
-Nötronları azaltıp...
-zincirleme reaksiyona geçince...
-Zincirleme mi? -Evet ya.
-Bay Girard..?
-Özür dilerim.
-Peki.
-Saat beşte orada olun. Kolay bulursunuz. Göreceksiniz orası bir okul.
-Ama bir garaj bulun. Arabayı böyle yolun ortasında bırakmamalısınız.
-Burada kalabilir. Bay Girard başında bekleyecek. -Hayır. Güvenli değil. Etraf ajan kaynıyor.
-Size birini yollarım. -Evet ve ayrıca işleri hızlandırırsanız memnun oluruz.
-Camille! -Ama doğru! Bir imza alabilmek için üç saat bekledik!
-Nasıl çalışıyorsunuz siz?
-Paris'e varış...
-Özür dilerim ama bu... -Ah size mi ait? Hemen geri vereceğiz.
-Bayan Arbesault izin verdi bize... -Evet tabii ama...
-Portekiz'e vize alacağız da onu yazmak... -İçinde kağıtlar vardı...?
-Buradaydılar.. Buralarda olmalı...
-Baba!
-Ama bırak canım çok ilgimi çekti! -Bizim değil bunlar baba! Beyefendiye ait!
-Ah sizin mi? Kusura bakmayın böyle izinsiz aldığım için. Bu bir roman değil mi?
-Umarım. -Nasıl "umarım"? Üzerinde çalışılmalı ama her şey tamam.
-Size bir kaç tavsiyede bulunabilir miyim? -Baba! -Ama dur biraz! Beyefendiye yardımcı olabilir!
-Bazı bölümler karışık denebilir...
-Mesela şurası; "Perdenin arkasından salonun uğultusu duyuluyordu." Ama kim duyuyor? Siz mi? Oradan geçen biri mi? -Tekrar bakarım.
-Kimse yok orada anlıyor musunuz! Kimse yok!!
-Viviane!
-Nereye gidiyorsunuz? -Alışveriş yapacağım.
-Otelden böyle tek başınıza mı çıktınız?
-Şimdi de beni izliyor musunuz? -Viviane... Lütfen! Bu benim tarzım değil.
-Sizi bir yere bırakmamı ister misiniz? -Hayır hayır ben...
-Arabam şurada hemen... -Hayır hiç gerek yok!
-Orada daha rahat edersiniz. Tüm bu insanların mültecilerin arasında başınıza her şey gelebilir.
-Siz burada bekleyin ben getireyim... -Hayır! İstemiyorum.
-Neden? Benden korkuyor musunuz? -Hayır Alex!
-Benden sürekli kaçıyorsunuz. -Sorun o değil ama benim...
-Onu hapse gönderdiniz biliyorum Viviane. Benden bu kadar uzak durmasaydınız size yardım edebilirdim.
-Şu çocuk mesela. Frederic. İsmi bu değil mi? Konuşursal mahvolursunuz.
-Benimle mi onunla mı olacaksınız?
-Bir bayan geldi.Sizi soruyor. Ona bir bardak su verdim. Kendisini iyi hissetmiyor.
-Yüzü çok asık. Bence hasta.
-Gel. Burada durma.
-Kavga etmişler.
-Belliydi belliydi. Tanrım herşeyi anladılar!
-Herkes! Bütün herkes!
-Dur biraz... -Evet evet anladılar! Herşey bitti!
-Bayım! Daktiloyu geri verecektim. -Tamam.
-Kitabınızla ilgili büyükbabama çok kızdığımı söylemek istiyorum. -Önemli değil.
-Ama biliyor musunuz çok hoşuna gitti ve devamını okumayı çok istiyor.
-Başım dönüyor.
-Otur. Otur.
-Yardım ister misiniz? -Hayır.
-Tamam. Alın bunu...Ama geri getirin olur mu? -Ah teşekkür ederim. Çok sevinecek. Çünkü biliyor musunuz onun için kitaplar...
-İyi misin?
-İnsanlar buraya savaşmak için geliyor ve geri dönüyorlar! Çünkü istenmiyorlar!
-Fransız olan sadece siz değilsiniz bayım! Ayrıca ders almak için gelmedim buraya! Hele sizden!
-Gitmekten başka çaremiz kalmadı! -Nereye? -Kuzey Afrika’ya! Nereye olursal Tunus’a!
-Ah işte bu harika! Bol şans! Eğer giderseniz de... Geri gelmeyin!
-Baylar! Baylar! Sakin olun!
-Bayım sizin dikkate almadığınız nedir biliyor musunuz? Ulusal meşruiyet!!
-Fransız halkına bunu yaparsanız gelecek kuşaklar hatırlayacaktır ama!
-Profesör Kopolski..
-Özür dilerim. Bilmem hatırlar mısınız. Alex Winckler...
-İki yıl önce bir konferansta karşılaşmıştık. -Ah evet evet.
-Bir kaç gün için buradasınız öyle mi?
-Konu savaş olunca...
Sadece büyük askerlerin sözü geçerlidir.
-Ve eğer Mareşal Pétain silahları bırakmamız gerektiğini söylüyorsa..
-Bunu yapmalıyız.
-Buradaki kim?
-Kardeşin.
-Antoine mı?
-Ah evet bu bizim bahçemiz.. Ama...
-Nereden çekildi bu? -Penceremden.
-İnanmıyorum. Beni gözetliyor muydun?
-Ah... Farkındaydın.
-Gitmelisin Frederic. Burada bu şehirde kalamazsın.
-Seni her yerde arayacaklar. -Sen de gitmelisin.
-Yapamam. -Şimdi sen de şüphelisin.
-Yoo yo. -Kendin söyledin bana.
-Benimle gel.
-Birlikte gidelim.
-Nereye? -Bilmiyorum.
-Uzağa.
-Uzağa mı? -Evet.
-Portekiz’e. Vize alabiliriz. Burada bir sürü insan alıyor.
-Portekiz’de ne yapacağız peki? -Kader her yerde aynı. Amerika’da.. Güney Amerika’da..
-Meksika? -Evet Meksika. Neden olmasın?
-Bana bir sürü film teklifi gelmişti oradan. -Bak gördün mü? Büyük bir olay olur.
-Ya sen? Sen ne yapacaksın? -Ben... Ben ders vereceğim kitabımı bitireceğim.
-Kitabın... Bir dakika... Aynı kitaptan mı söz ediyoruz?
-Evet. -Ah... Frederic.. Hayır.
-Bu sefer bitti ama. Sadece ufak tefek şeyler kaldı.
-O editörü gördün mü tekrar?
-Hangisini?
-Seni tanıştırdığımı.
-Dolandırıcının teki.
-Öyle mi?
-Biliyor musun. Bir gün ünlü biri olursan yazdığın ilk şiirleri yayınlayabilirim.
-Ne?
-Geceleri pencereme gelip bana verdiklerini.
-Unutmuşsun.
-Sakladın mı yoksa?
-Tabii ki sakladım
-Profesör sizi hayal kırıklığına uğratacağım için üzgünüm ama beni anlamalısınız.
-Arkadaşlarımla görüştüm ama silahı İngiltere’ye götürmemiz olanaksız.
-Ama demiştiniz ki... -Biliyorum. Ama bu bir hata olur. Fransa’da kalması lazım.
-Ulusal çıkarları gözetiyoruz.
-Eğer Almanlar ele geçirirsel onu Almanya’ya götürürler.
-İyi korunacak bir yere koyarız. Hiç bir şey olmaz.
-Bayan belki de bir kaç saat içinde barış imzalayacağız. Bu bir sır.
-Almanlarla mı? -Tabii ki!
-Çinlilerle değil!
-Ve anlaşmayı tehlikeye düşürecek hiç bir şey de yapmayacağız.
-Barış sağlandı.
-Ama..
-Bu bizim için bir koz. Bu alışverişte gerekli.
-Bir dakika anlamadım.
-İsteğimiz dışında silahı onlara mı vereceksiniz?
-Dediğimi pek iyi anlamadınız sanırım onu koz olarak kullanacağız.
-Ajanlar altı aydır silahın peşindeler. Çocuk mu zannediyorsunuz onları? -Rica ederim bayan!
-Ya profesör? Onu da teslim edecek misiniz? O da anlaşmanın bir parçası mı yoksa?
-Almanya’nın uşaklığını böyle mi yapacaksınız? -Susun!
-Tabii! Böylesi daha mantıklı!
-Bırakın geçeyim... Bırakın da geçeyim!
-Almanların silahla ne yapacaklarını çok iyi biliyorsunuz!
-Bir bomba yapacaklar! Atom bombası!
-Kaybettiler. Ne yaptıklarının farkında değiller.
-Şu anda onlara mazeret bulmamalısınız. Neyi riske attıklarını çok iyi biliyorlar.
-Evet. Belki de...
-Herkesin yaptığına haklı bir neden buluyorsunuz. Bunun zamanı değil.
-Bayan!
-Tamam bayım rahat bırakın bizi. -Hayır dinleyin.
-Bunu yapacaklarına bir an için bile inanmazdım...
-Mutlaka bir uzlaşma sağlanacaktır...
-Ben de utanıyorum
-Ayrıca gemiyle ilgili de... -Ah evet üzülmek için çok geç Gemi yola çıktı bile.
-Ne yapacaksınız? -Bayonne'a kadar gideceğiz.
-Bunu yapmayın. İlk kontrolde yakalarlar sizi. Arabanızdan çıkmayın.
-Onu bir garaja koydunuz mu? -Hayır.
-Sokakta aynı yerde miydi?
-Euh..Evet.
-Ne var?
-Polislere onu alıkoymaları için emir verildi.
-Hoop yavaş biraz! Herşeyi kırmayın
-Hayır yahu! Bakıyoruz!
-Vay! -Nedir o?
-Rondville! -Senesi? -28!
-Bu iyi. Göster.
-Benzin alacak mıyız?
-Satın almayacağız ödünç alacağız.
-Savaş böyle devam ederse zengin olduk demektir.
-Bayan Camille!
-Durdur arabayı!
-Ne yapıyorsun?
-Raoul!
-Ciddi olamazsınız!
-Gidip onu arayacağım. -Hayır endişelenecektir. Kendime gelirim şimdi.
-Nereye gidiyorsun sen? -Geleceğim şimdi sen onunla kal.
-Ama kim bu? -Bir bilgin. Anlatırım sonra!
-Beyefendi acaba şapkamı görebiliyor musunuz? Sanırım...
-Teşekkür ederim.
-Zaten arızalı. Arızalı bu araba!
-Nasıl hareket edecek? Ha nasıl?
-Yeter artık bayan!
-Hayır hayır hayır! Dikkat edin motoru boğuyorsunuz!
-Bire geçirmeniz lazım önce...
-Ne yapıyorlar?
-Profesör Kobolski. Fransa Kolejinden. Nedir bu olan biten? Arabam rahatsız mı ediyor?
-Nereye götürüyorsunuz? -Komiserlik merkezine..
-Yazılı emriniz var mı? Görmek istiyorum.
-Hayır hayır hayır. Kıracaksınız!
-Onları kaybetmişler.
-Berlin'e haber vermeliyiz.
-Demek fizikle ilgileniyorsunuz. -Evet.
-Ben fizikten hiç anlamam. Tüpler balonlar...
-Kaynayan su... -Bunlar daha çok kimyayla ilgili.
-Ah aynı şey değil mi?
-Aah! Dostlarım!
-İyi misin benim küçük Camille'im?
-En azından yaralanmamışsınız.
-Hayır hayır iyiyim.
-Ya siz Bay Girard? -Ben iyi değilim! Ne yaptığına bakar mısınız?
-Bunu hemen tamir edeceksin!
-Roger!
-Artık gitmemiz lazım biliyorsun. -Bir dakika izin verir misin?
-Ah Bayan Arbésault arkadaşıma inmesini söyler misiniz?
-Çıktı. -Dönmeyecek miymiş?
-Bilmem. Bir bayanla birlikte gittiler.
-Bir aktris mi?
-Sanırım öyle.
-O da mı burada oturuyor? -Roger mi? Evet. Birlikteyiz.
-Maurice! Kim buradaydı tahmin et! -Kim?
-O işte! Roger'nin nişanlısı!
-Olamaz! -Aslında nişan falan kalmamış. Şimdi kız bir bakanla.
-Biliyorum. Onları bu sabah gördüm.
-Birlikte kahvaltı ediyorlardı.
-Üçü birlikte mi?
-Evet. -Gittikçe karışıyor.
-Bu Roger ne şanslı adam!
-Senelerdir bu böyle.
-Anlattı mı size? Bu sabah polisin elinden kaçtı. -Ah öyle mi?
-Ya hapis? Hapse girdiğini biliyor muydunuz? -Evet tabii. Ben de oradaydım. Ya orada olmasaydım!
-Ya işte böyle biz kanun dışı adamlarız Bayan Camille.
-Ve şimdi siz de.
-Ve Bay Girard ve profesör. Kaçağız. ve hepimizi arıyorlar.
-Akşam... İkiniz de gelin olur mu?
-Sekize doğru burada ol.
-Ben daha önce gelirim.
-Vize ayarlayacak birinin adını aldım.
-Hemen bulacakmış.
-Elime geçtiği anda seni ararım.
-Tamam. Burada ayrılalım. Otele gelmeyeyim ben.
-Git pasaportunu al.
-Geleyim mi?
-Yo yo. -Ne var?
-Frederic gelemeyeceğimi biliyorsun.
-Hayal bunlar. Herşeyi bir anda bırakıp gidemem. -Ya ne yapacaksın?
-Kiminle yaşadığımı unutuyorsun.
-Ah o.
-Başıma ne gelirse gelsin yanımda olacaktır. Ama sen.. Senin kaçman gerek.
-Bir şekilde uzaklaşmalısın. Nereye gidersen git seni bulurum merak etme.
-Paran var mı? Ah yanıma hiç almamışım. Neyse seni sonra arayaca....
-Nereye gidiyorsun?
-Frederic!
-Bırak beni! -Ne var yine?
-Jean-Etienne'i mi kıskanıyorsun?
-Jean-Etienne'in canı cehenneme! Onu da bir kenara atacaksın! Herkese yaptığın gibi!
-Sen kimseyi sevmiyorsun! Kendini bile!
-Aynanın önünde yapayalnız öleceksin!
-Üniforman yok. Asker değil misin?Kaç yaşındasın? Söylesene sen ne...
-Bayan Denvers?
-Özür dilerim. Ben Thierry Arpel. Sabah karşılaşmıştık. Olanlardan dolayı utanç duyuyorum fakat kendimi tutamadım.
-Frederic Roger sizin bir arkadaşınız gibi görünüyor.
-Onu burada görmek sizi şaşırtmadı mı? -Herkes burada değil mi?
-Evet ama onun hapiste olması gerekirdi. Haberiniz vardır herhalde.
-Şöyle böyle. -Şöyle böyle mi? Durun biraz.. Hah hah hah hah. -Zamanı değil bayım.
-Bay Beaufort burada mı?
-Valilikte. -Hâlâ mı? Ama neler oluyor?
-Paul Renaud istifa etti bayan. -Ah öyle mi?
-Yerine kim geçti? -Mareşal Pétain tabii!
-Bu da ne? -Karartma. Alarm veriliyor.
-Amcamı iyi tanırdınız değil mi Bayan Denvers? Aktrislerden başka bir şey düşünmezdi. -Bırakın beni!
-En güzel cesetlerden biri olabilirsiniz ama... Biliyor musunuz ben de aktrisleri çok severim.
-Amcamın metresi neden benim olmasın?
-Bordeaux'da kalan bir arkadaşımı arıyorum.
-Acaba burada bir oda tutmuş olabilir mi diye... Adı Kopolski.
-Profesör Kopolski.
-Görünmüyor. -Bir genç kızla beraber.
-Kumral 1.50 civarında...
-Bekleyin!
-Yeter ama! Herkesi cezbediyorsun demek. Frederic'in benden fazlası mı var ha?
-Siz karışmayın bu işe.
-Bay... Bay Alex.. Ne korkunç bir tip bu.. -Kim o?
-Hastanın delinin teki... Aklını bana takmış... -Merak etmeyin onunla ilgilenirler.
-Sizi bir daha rahatsız etmeyecek!
-Geri dönecek misiniz? -Evet evet.
-Sizi burada bekliyorum!
-Ne yapıyorsunuz burada?
-Sizin arkadaşınız... Bay Raoul.. Bizi buraya o...
-Ne yaptı? -Buraya getirdi. İşleri halletti.
-Siz bir bakanı tanıdığınızı söylediniz ve sonra başımıza gelenlere bakın! Bizi tutuklamaya kalktılar ve sonra...
-Haydutlar gibi kaçmak zorunda kaldık!
-Hepsi sizin yüzünüzden oldu! Teşekkürler! Bravo!
-Size ne söyleyeceğimi bilemiyorum! Darmadağın oldu tüm hayatım!
-Asla çözemeyeceğim! Ama evet hepsi benim hatam!
-Onu asla dinlememeliydim! O it herifi! -Kimi? Hangi iti?
-Beaufort'u tabii ki! Yardım edebileceğini düşünmüştüm! Şimdi de benden nefret ediyorsunuz!
-Şimdi her şeyi anlıyorum! -Önceden bilemezdiniz.
-Düşündü ve... Kariyeri için doğru olanı yaptı.
-Her an taraf değiştirebilir! Sağal sola! Her yöne kayabilir! Hemen uyum sağlar!
-Ben sizi ona emanet ediyorum o da polise teslim ediyor!
-Silahla ilgili planınız nedir?
-Bilmiyorum.
-Onu böylece bırakmayacaksınız herhalde!
-Profesör yorgun dinlenmesi gerekiyor.
-İyi del üç hafta dinlenmeyecek herhalde!
-Ondan bu şekilde bahsetmeyin lütfen!
-Özür dilerim.
-Hâlâ gitmek istiyor değil mi?
-Mutlaka bir yolu olmalı... Benim ilgilenmemi ister misiniz?
-Hayır teşekkürler. -Evet evet evet bırakın yapayım.
-Çok isterim. -Hayır gerçekten. Sizi meşgul etmeyelim.
-Gördünüz mü? Beni sorumlu tutuyorsunuz.
-Benden kuşkulanıyorsunuz bana güvenmiyorsunuz!
-Bana çok yalan söylediniz Bay Roger. -Ne zaman?
-Hep. Trende bile şu yurtdışına yolculuğunuz...
-Hapisten çıktığımı mı söyleseydim? Bunu mu isterdiniz?
-Gerçeği duymayı tercih ederdim.
-Tamam. Peki. Ne öğrenmek istiyorsunuz?
-Hiç. Rica ederim şu anda değil.
-Bana yalancı diyorsunuz! Kendimi temize çıkarmam için izin verin!
-Tamam evet ama daha sonra.
-Başım ağrıyor ve siz de yüksek sesle konuşuyorsunuz.
-Yalancıları sevmem ama içki içenlerden de hiç hoşlanmam. -Kanun kaçaklarını da sevmezsiniz? Size birini öldürdüğüm söylendi değil mi?
-Doğrusu evet... -Ve siz de inandınız mı?!!
-Sizi boş yere hapse atmadılar ya? -Öyle mi!!!
-Bu kadar kolay ha!
-Her şeyi anlatacağım!
-Camille! Bayonne'a telefon etmemi istemediğinizden emin misiniz?
-Evet öyle yapın! Gidin Bayonne'a telefon edin!
-Ama neler oluyor size?
-Bay Girard!
-Mareşal hakimiyetinizin bildirilmesiyle birlikte bu durum elçiliklerimizde sevinç uyandırdı.
-22 saattir elimize bir çok destek telgrafı geçti...
-Özür dilerim!
-Bu destek telgraflarında da görüldüğü üzere...
-Ne yaptığını sanıyorsun sen?! -Sizinle konuşmalıyım!
-Şimdi değil herhalde! -Hayır ama bu çok önemli. Frederic'le ilgili. Frederic Roger ile.
-Ne yaptı yine? -Hiç bir şey. O hiç bir şey yapmadı.
-Kovuşturmayı durdurmalısınız... -Neden? -Çünkü ben yaptım.
-Arpel'i ben öldürdüm.
-Alın.
-Teşekkürler.
-Benim gerçekten bir katil olduğumu mu düşünüyorsunuz?
-Hayır.
-Şu kadın...
-Onun bu işle bir ilgisi var mı?
-Hangi kadın?
-Hangisi olduğunu biliyorsunuz.
-Görünen o ki onu uzun süredir tanıyorsunuz.
-Hatta hep... -Kim söyledi bunu size?
-Arkadaşınız. -Raoul mu? Ne yaptığını sanıyor bu?
-Ne anlattı size? -Hiç! Bu bir sır değil ki...
-Zor olmalı. -Ne?
-Onun gibi bir kadını sevmek.
-Ya siz? Duyabilir miyiz? Siz hiç birini sevdiniz mi?
-Evet... Ben..
-Kimi?
-Sizi ilgilendirmez.
-Çok iyi. Size herşeyi anlatmalıyım ama hiç bir şey soramam. Öyle mi?
-Kendimden bahsetmeyi sevmem. -Evet. Anlaşılıyor.
-Ama şu genç adam..
-Hangi genç adam?
-Bir gence aşık olduğunuzu söylediniz...
-Öyle söylemedim.
-Ah demek yaşlı biri...
-Profesör.
-Aklınızı kaçırmışsınız siz!
-Hayır lütfen gitmeyin. Aptallık ettim.
-Kalın size başka soru sormayacağım.
-Bu akşam. Ama neden bu akşam? Her şeyin karara bağlandığı akşam...
-Savaş barış! Tüm dünyanın gözü bizim üzerimizde ve siz geliyorsunuz...
-Bir cinayeti itiraf ediyorsunuz! -Cinayet mi? Planlamamıştım. Kendimi savundum ben.
-Savunmuş. Tamam iyi. İnsanların ne diyeceğini merak ediyorum.
-Kimse bilmiyor ki.
-Kimse mi? Şimdiden dört kişiyiz. Siz ben Roger ve Arpel'in yeğeni.
-Frederic bir şey söylemez. -Ya Arpel'in yeğeni? Anlamadığını mı sanıyorsunuz?
-Ben de onu düşünüyordum. -Neyi?
-Sizin onu.. Bilmiyorum.
-Tutuklatabileceğinizi. -Neye dayanarak?
-Cinsel taciz.
-Amcası gibi. -Hayır saçmalıyorsunuz!
-İçişleri bakanı olacaksınız ve... -İşe kanuna karşı gelmekle başlayacağım ha? Ne dediğinizi bilmiyorsunuz siz!
-Ağlamayın.
-Ağlamayın...
-Size hiç bir şey olmayacak söz veriyorum.
-Olayı örtbas edeceğim size dokunmayacak.
-Ya Frederic? -Oh! O mu? Bakın ama...
-Tamam olur. Ne yapabileceğimi bir düşüneyim.
-Teşekkür ederim.
-Gelebilir miyim?
-Bayonne'la mı konuştunuz? -Orada kimse bir şey bilmiyor. Tam bir kargaşa.
-Bayonne'da ne oluyor? -Sanırım İngiliz gemileri demirlemiş.
-Bayonne'a kadar gitmeye gerek yok ki! -Bordeaux'da gemi yok.
-Evet ama eminim ki...
-Durun!
-Ne?
-Gelin!
-Şu yüzleri görüyor musunuz? Buradakileri?
-Fransa yenildi.
-Fakat belki Bordeaux'da bazı şeyleri kolaylaştırabileceğiz.
-Yeni bir Fransa kurulacak. -Bunları bana mı söylüyorsunuz yoksa konuşma mı hazırlıyorsunuz?
-Aldırmayın. Kafam çok dolu. Bizimle ilgili...
-Yeni adımlar atacağız Viviane.
-Ve bunların size uygun olmayacağından korkuyorum.
-Daha önce de söylenmişti bana..
-Ne söylenmişti?
-Tahmin edersiniz.
-İlişkimize hiç bir zaman sıcak bakılmadı.
-İmkansız hale gelecek. Anlıyor musunuz?
-Bunu size söylerken kalbim parçalanıyor...
-Birlikte yaşadığımız hiç bir şeyi unutmayacağım.
-Bakanım..?
-Evet?
-Sizi bekliyorlar.
-Geliyorum.
-Neredeler? -Gitmek üzereler! Arka tarafta!
-Bay Brémont! -Ah bayan.
-Beni otele bırakabilir misiniz? -Aslında ben..
-Araba bulamadım Bay Brémont. Lütfen. Bakın ne haldeyim.
-Telefon ettik. Size söylediler mi bilmiyorum. Uçağınız saat yedide hazır olacak generalim.
-Öğleden önce Londra'da olursunuz.
-Albert geliyor musunuz? Ben hazırım.
-Yeni haber var mı? -Evet bitti. Mareşal mütareke istedi.
-Tanrım! Sonunda!
-Mütareke! -Silahlar bırakılıyor!
-Yakında Paris'te görüşürüz. -Almanlarla da evet.
-Halledeceğiz artık. -Bizsiz halledin.
-Albert ve beni affedin.
-Teşekkür ederim. İyi yolculuklar.
-Jacqueline!
-Dışarı mı çıktın hayatım? Haline bak! Hastalanacaksın!
-Yarın kaçta gidiyorsunuz? -Yarın değil hemen çıkıyoruz.
-Beni de götürebilir misiniz? -Nice'e mi?
-Evet artık beni buraya bağlayan hiç bir şey kalmadı. Nice'e gelebilirim. Gitmem gerek.
-Çantalarımı hazırlayayım.
-Bekle bekle.
-Araba dolu. Arkada beş valizim var yukarıda da bir tane.
-Anlamıyorum
-Hükümette şoför mü kalmamış?
-Teşekkür ederim size.
-Ama Viviane!
-Ah! Alex!
-Sizinle tamamen aynı fikirdeyim.
-Başının çaresine baksın.
-Gördünüz mü çalışıyor işte. Hiç bir şey de kırılmamış.
-Evet marş dışında. Sıkışmış. Sizin akrobasi hareketleriniz yüzünden.
-Profesörün yola çıkması lazım.
-Nereye gidiyor?
-Sous-Lac'a. Bir gemi bulmaya.
-Bunu hemen halletmeliyim. Yarın şafakla birlikte yola çıkacak.
-Uzak mı?
-Yüz kilometre.
-Sorun yok değil mi?
-Evet ama ben gidemeyeceğim. Annemden telefon bekliyorum.
-Ah öyle mi? O zaman kim kullanacak?
-Bay Roger.
-Taillon burada.
-Yani karışık değil. Tek bir yol var.
-Taillon'dan Castennaud'ya kadar gelip... -Ortadan kaybolmaya gelmiyor. -Şşşt!
-Castennaud'dan sonra dümdüz ilerleyip ormanı geçeceksiniz...
-Ve Saint Vivienne'de... Sola döneceksiniz. Gerisi işaretli.
-Tamam iyi. -Yardımcı lazım. Şoförlüğü tek başına yapmayacaksın ya..
-İdare ederim. -Kullanmayı biliyor musun? Ehliyetin var mı senin?
-Yüz kilometrelik gece yolu. Ama siz söyleyin bayan bu hiç de mantıklı değil.
-Sizi ağacın tekine yapıştıracak!
-Hem bu gemi de neyin nesi?
-Sizden yine belgeler bir sürü şey isteyecekler. Başaramazsınız.
-Bu bir İngiliz gemisi. Fransızların bununla bir ilgisi yok.
-Gitmeliyiz profesör. -Evet evet hazırım. İyi akşamlar Bay Raoul.
-İyi akşamlar.
-Şuna bak. -Nereye gidiyorlar?
-Arabaya. -Ben de gideceğim.
-Çocuklar içeri.
-Camille! -Evet? -Çantam.
-Nerede? -Girişte.
-Hoşçakal demeden gitmek..
-Çok üzücü.
-Akşam yemeğini birlikte yeriz değil mi?
-Peki.
-Size bunu getirdim.
-Konyak.
-Evet ama şimdi...
-Bırak onları ben götüreyim. Fazla bir şey istemiyorum.
-Küçüğün hayatını mı kurtarmak istiyorsun ha?
-Bana bayıldığını biliyorsun da ondan.
-Rahat bırak beni!
-Sen kendini ne zannediyorsun ha? S..tir git be!
-Ben olmadan ne yapabilirsin ki?
-Kamyon sizin değil mi? -Evet. -Çekmeliyiz onu.
-Tabii. Hemen.
-Daha aşağıya! daha aşağıya! O ısıtma için...
-Gidiyor musunuz? Bilmiyordum. Yazılarınızı unutup da mı?
-Bazı notlar ekledim. Umarım el yazımı okuyabilirsiniz. Ufak tefek şeyler ama işinize yarayacağına eminim.Fakat kitap çok güzel.
-Teşekkürler. -Özellikle son bölüm!
-Tiyatro aktris; şu sürekli yalan söyleyen kadın...
-Muhteşem bir karakter!
-Euh... Nasıl desem...?
-Burada düşündüğünüz gibi bir tehlike yok ki... Nice'de ne yapacaksınız?
-Düşündüm ki..
-Bir iki gün içinde her şey bitmiş olacak...
-Sizi Paris'e götürebilirdim.
-Bayan?
-Daha daha daha biraz daha. Hop! Tamam dur! İyi böyle... Hadi.
-Gidiyor musun? -Evet.
-Ben de gidiyorum. Bordeaux'da kalmak istemiyorum.
-Nereye gidiyorsun?
-Nice'de arkadaşlarımın yanına.
-Ama nasıl gideceğimi bilmiyorum. Araba bulamadım. Kimse yok.
-Alex'e sordum ama götüremiyor işleri var.
-Ya sen? Sen beni götürebilir misin?
-Nice'e mi? -Evet.
-Ama yolunuzun üzeri değil herhalde?
-Nereye gidiyorsunuz bayan?
-Belki arada beni de bırakabilirsiniz?
-Tatile.
-Ah öyle mi? Nereye? -Tamam.
-Ama bırak da açıklayayım! Onunla aramda her şey bitti. Onu terk ettim! Sana her şeyi anlatacağım.
-Ona benim yaptığımı senin hiç bir suçun olmadığını söyledim.
-İyi akşamlar.
-Bayım! Nereye gittiklerini biliyor musunuz?
-Hayır.
-Sous-Lac'a... Bir gemiye binecekler.
-Özür dilerim...
-Acaba evde bir telefon var mı?
-Beni bırakma ne olur. Ne yapacağımı bilmiyorum.
-Burada mahvolurum.
-Anlamıyor musun?
-Yorgunum Frederic.
-Dinle... Hoşuna gidecek.
-Onları senin götürmen gerekiyor.
-Nasıl istersen .
-Oh Tanrım Tanrım...
-Gelmiyorsunuz.
-Hayır.
-Size ihtiyacı mı var? Bu mu?
-Evet. Size söylediğim gibi.
-Seçeneğim yok.
-Oh? Özür dilerim.
-Şimdi bitiyor.
-Umarım.
-Postahane değil burası!
-Bay Girarad. Almanca biliyor musunuz?
-Biraz evet.
-Gelin gelin.
-Nice'de çalışabilirsin... Bahçeyle uğraşırsın...
-Çok büyük bir evleri var biliyor musun...
-Bizi rahat ettirirler tanıyorum onları.
-Evlerinde bir yazar ağırlayacaklar!
-Orada kalmayacağım.
-Neden ama?
-Çünkü bitti Viviane. Bunu biliyorsun.
-Ev bahçe... Sen de inanmıyorsun bunlara...
-Evet seni Nice'e götüreceğim.
-Bu senin için yaptığım son şey olacak.
-Beni sevmiyor musun artık? Bu mu?
-Benim yüzümden...
-Hayallerimle hayatını mahvettim.
-Bay Roger! Bay Roger! İmdat!
-Çabuk gelin! Onu öldürecekler! -Kimi?!!
-Bir ajanmış... Ajanmış...
-Bir saniye bayım. -Daha Nice'e gitmediniz mi siz?
-Korkuyorum!
-Alo? Kim?
-Evet evet veriyorum.
-Anneniz.
-Alo anne.
-Yok yok iyiyim. Çok iyiyim..
-Neden bahsediyor bari?
-O kadından mı?
-Bilmiyorum. Ben o bayın yazdığı notlara bakıyorum.
-Çok saygısızca.
-Ama ilginç. Dinleyin.
-"Sonuç olarak bu düşünceler esas sorunu ortaya koymuyor..."
-"Siz o sayılan yazarlar arasına; o sesleri olan var olabilen yazarlar arasına gireceksiniz."
-"Sayıları fazla değildir."
-Vay be.
-Her şeyi biliyorlar.! Silahı arabayı hepsini söyledi onlara... -Profesörün adını bile!
-Ne halt ediyor bunlar?!
-Polis bunlar!
-Almanlar!
-Onlar nerede? -Orada. Gel bak.
-Yavaş ol.
-İyi misin? -Evet.
-Benim küçük Camille'im.
-Tüm bunları gün yeniden hatırlayacağız.
-Umarım.
-Neden bizimle gelmiyorsunuz?
-Ne? Siz de mi gidiyorsunuz? -Evet.
-Ama sizin... Ne zaman karar verdiniz buna? -Şimdi.
-Yapamam.
-Mümkün değil. Burada bir hayatım var.
-Hangi hayat?
-Siz İngiltere'de ne yapacaksınız?
-Elimden ne gelirse..
-Görüşmek üzere Camille.
-Nice'de kendinizi hayal edebiliyor musunuz...
-O yaşlı kadınlarla dolu şehirde...
-Yo hayır...
-Paris’te göreceksiniz... Hayat yeniden başlayacak.
-Gerçekten mi?
-Tabii ki.
-Güvenin bana.
-Korkmayın.
-Viviane! Bekleyin!
Paris 28 Nisan 1942
-Hayır! Burada değil.
-Sonra okursunuz.
-Bay Girarad için de bir not var içinde göreceksiniz.
-Ne zaman gördünüz onu?
-Profesörü mü?
-Cambridge'de. Yakın zamanda.
-Kendi laboratuarı var.
-Bu Fransa'ya ilk gelişiniz mi?
-Evet.
-Sizi..?
-Paraşütle mi indirdiler?
-Evet.
-Charter'la mı?
-Nereden biliyorsunuz bunları?
-Biliyorum.
-Yoksa siz..?
-Uzun kalacak mısınız?
-Hayır.
-Yakında dönmem lazım.
-Yazmak için fazla zamanınız olmadı demek.
-Pek olmadı.
-Yazık.
-Kitabınızı okudum. Eğer isterseniz size...
-Arkanızı dönmeyin.
-Bayım! Bir saniye lütfen!.. Bayan!
"Aşktan korkanlar için..."
"...ve arkasını dönenler için..."
"...mutluluk yoktur..."
"...kalplerindeki coşkuyu hapsedenler için..."
"...mutluluk yoktur."
"..ama..."
"...bırakırsan kendini..."
"...başlarsan yumuşak sözlerle..."
"...kadife bir sesle..."
"...habercisidir bu..."
"...bir yolun..."
"...yolculuğun..."
"...ama belki bir yerinde..."
"...bir gün..."
"...buluşuruz..."
"..Bu yolculuk.."
"..hiç eşya almadan çıktığım.."
"...sadece gidip geldiğim..."
"...aşk yolculuğudur.."